In het gastenboek wordt gevraagd hoe de terugplaatsing is verlopen. Gek eigenlijk, maar de terugplaatsing was zo'n logisch gevolg (en gaat altijd zo makkelijk) dat het niet bij me is opgekomen om er over te schrijven.
Maar we vinden het wel een heel speciaal moment en daarom zijn we met z'n drietjes gegaan, ook onze kleine man was mee. Dat hij absoluut niet tegen witte jassen kan realiseerden we ons iets te laat. Toen hij de arts zag zette hij het op een onbedaarlijk huilen, maar gelukkig kon papa hem troosten, terwijl ik daar lag.
Doordat ik zo bezig was met het resultaat van de bevruchtingen was ik helemaal vergeten om de ponsplaatjes mee te nemen, maar gelukkig (of eigenlijk helaas) zijn wij zulke goede bekenden dat onze namen ook voldeden. De terugplaatsing (ging net als altijd) heel makkelijk, helaas krijgen we geen foto's. Het is altijd een beetje een plechtig moment, de laborante die zegt: "Ik heb hier 2 embryo's van Dhr. .... en Mevr. ...., klopt dat?" En wij antwoordden allebei met een plechtig: "Ja". Toen de emmies ingebracht werden heb ik ze met een zacht "Welkom" verwelkomd.
"Misschien krijg je wel een broertje of zusje", zei ik tegen onze kleine man. "Misschien wel allebei", zei de arts. O wat hoop ik dat één van ons gelijk zal hebben.
We hebben het met z'n drietjes (of eigenlijk met zijn vijfjes) gevierd met gebak in het restaurant, en vervolgens ben ik weer gewoon aan het werk gegaan. Maar wel met een heel speciaal gevoel, het lege gevoel was weg...
