ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven. Life goes on... of zoiets? Inderdaad het leven gaat verder, alleen is dat wel een leven met een steen in m'n maag. Velen zeggen: "je hebt al een kindje, probeer daar zoveel mogelijk van te genieten". En dat is zo verschrikkelijk waar, maar het is ook zo moeilijk als je je zo rot voelt en je je gedachten er niet altijd bij hebt. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat we hem hebben gekregen, ik besef steeds meer wat een wonder hij is. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten.
Aan de ene kant is er het verlies, het zoveelste verlies, en aan de andere kant is er de onzekerheid wat er komen gaat. Zit het in m'n baarmoeder, of niet? Zal het er vanzelf uitkomen of wordt het een curettage? Hoe lang zal het duren voordat we door kunnen voor een volgende poging. Eerst moet mijn cyclus zich herstellen en dat duurde de vorige keer 9 weken en daarna het hele slik en pil circus. Tja dan zitten we alweer in het najaar. An sich is het wel goed om het rustig aan te doen, maar mijn leeftijd staat niet toe dat we nu een rustjaar nemen.
En dan het besef dat het wel eens nooit zou kunnen lukken. Want waarom gaat er steeds iets mis? We hebben geen van beiden een chromosoom afwijking (dat is getest) en toch lijkt er iets mis te zijn. Ik kan goed zwanger worden, dat is al 2x bewezen, zou het dan toch aan de embryo's liggen? Zoveel vragen, waar niemand antwoord op heeft.
En als het niet lukt... Velen zeggen: "waarom doe je dit jezelf aan, stop er toch mee". Dan zal ik het moeten accepteren. Maar hoe? Ik zou zo graag willen dat ik een leven met ons drietjes zou kunnen accepteren, dan zou ik er nu een streep onder zetten. Maar dat lukt eenvoudigweg niet. We waren zo dichtbij. Ik kan het nog niet opgeven. De wens is zo verschrikkelijk groot.En telkens denken we allebei, we hadden nu met z'n viertjes moeten zijn, dan was het klaar geweest.
Bestaat toeval of niet? Heeft alles een reden? Als dat zo is, welke levensles moeten wij hieruit leren? Natuurlijk heb ik er al veel uit geleerd, bijvoorbeeld wat een wonder het is om een kindje te krijgen, wat echt belangrijk is in het leven en dat een mens sterker is dan ie zelf denkt.
Het duurt nog een hele tijd voordat we een echo krijgen. Ik vind het erg jammer dat het ziekenhuis me in deze onzekerheid op vakantie laat gaan. Maar om de hele vakantie in het teken van de echo te laten staan lijkt me ook geen goed idee.
En zo zijn er zoveel vragen, zoveel onzekerheden. En... life goes on...
