Het gedichtje hieronder stond op het geboortekaartje van ons kleine meisje. Dank jullie wel voor alle lieve berichtjes, smsjes, kaartjes, en zelfs vergeet-me-nietjes (dank je wel Ingrid). Het is fijn om te weten dat ze niet vergeten wordt en dat er zoveel mensen meeleven.

Ik heb 3 bloempjes (gerbra's) gekocht, net zoals bij haar crematie. We hebben een kastje met een ruitje waar haar urn en haar kadootjes staan, daar heb ik ze bij gezet.
Verder was het eigenlijk een vrij normale dag, natuurlijk was ik in gedachten veel bij haar, maar dat ben ik eigenlijk elke dag.
En hoe zou het met die 2 kleine rakkers in mijn buik zijn? Vandaag dag 4 na de terugplaatsing en ik voel helemaal niets. Nu weet ik uit ervaring dat het helemaal niets zegt. Het enige wat we kunnen doen is afwachten. En als er iets moeilijk is...