Ik weet het, veel te lang geleden. Maar ik wil er eigenlijk niet teveel mee bezig zijn, vandaar dat ik minder schrijf. Elke keer als ik er over lees of schrijf, of elke keer als ik met een zwangere of klein babytje geconfronteerd word, doet het pijn.
Het is alweer bijna een jaar geleden dat we ons meisje verloren, en nu komen al die dagen, herinneringen en verdriet nog harder terug.
24 september de bewuste echo, toen stortte onze wereld in
28 september de uitslag van de vlokkentest
daarna een heleboel ziekenhuisbezoeken.
7 oktober de dag waarop ze is geboren en gestorven.
Ook realiseer ik me steeds meer dat we het eindstation naderen. Natuurlijk is er nog een klein kansje, maar het kan ook goed zijn dat er nooit meer een kindje bij ons geboren wordt. Ook daar heb ik het heel erg moeilijk mee. Iedereen zegt: geniet van wat je hebt, tel je zegeningen. Dat doe ik ook. Ik realiseer me dat we enorme geluksvogels zijn met ons lieve kleine mannetje. Maar juist daarom gun ik hem een broertje of zusje, en juist daarom weten we wat we missen. Ik besef terdege dat er veel mensen met lege handen staan, en dat is zoveel erger. Maar ook deze wens voor nog een kindje is zo groot.
Afgelopen zaterdag ben ik ongesteld geworden. Volgende week maandag is de eerste echo om te kijken wanneer de eisprong zal zijn en of mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg is. Vanaf dan zal er om de dag een echo zijn tot mijn eisprong. Na 4 dagen zal men dan de embryo's ontdooien, en het is natuurlijk de vraag of ze goed ontdooien.
En met onze kleine man gaat het steeds beter. Heel soms praat hij met 2 woordjes b.v.: papa auto of mama ook.
We zijn vorige week voor het eerst op cursus geweest voor kinderen met taal- en spraak problemen (de zgn. Hanen cursus), daar realiseerde ik me dat het nog veel erger kan en sindsdien ben ik eigenlijk best positief. Ook de arts op het consultatiebureau zei dat hij waarschijnlijk alleen maar langzaam is. Ik hoop dat het helemaal goed komt.
