- het zaad is vast niet ok, dus we moeten het met ingevroren zaad doen wat ten koste gaat van de kwaliteit van de embryo's;
- we weten niet of het korte protocol wel zal werken bij mij;
- deze poging kost in totaal 1 maand, als het mislukt zijn we dus niet zoveel tijd kwijt.
Aan de andere kant merk ik dat ik erg bang ben dat er geen eitjes zullen groeien. De vorige keer waren er maar 3 eicellen, en ik ben er niet jonger op geworden. Vorige keer voelde ik mijn eierstokken al op dag 4, en nu voel ik nog bijna niets. Als er geen eitjes zijn dan valt het doek (of ik moet een hele lieve eiceldonor vinden, maar dat is wishful-thinking denk ik). Ook de dikte van het baarmoederslijmvlies aart me zorgen.
Al met al voelt het als weer een stap dichterbij het einde. De tijd begint nu echt te tikken, in ons ziekenhuis kan ik na deze poging nog 1 poging doen, en dan... stoppen of nog 1x ergens anders proberen. Ik weet het niet.Morgen de eerste folikkelmeting op dag 7, en vandaag wordt er een zaadtest gedaan waarvan we morgen de uitslag krijgen. Spannend. Zouden de vette jaren eindelijk zijn begonnen?
Maar gelukkig heeft het korte protocol zijn werking al bewezen: Ingrid is zwanger, ze heeft zelfs 1 cryo over, en dat terwijl er vorige keer niet 1 embryo goed genoeg was om terug te plaatsen.
