Op het internet lees ik verhalen over curettages: "1 a 2 weken ziek melden" en "1 week niet zwaar tillen". Tja dat zit er voor mij niet in. Ik heb sinds 1 maart een nieuwe baan en moet mezelf nog bewijzen, daarom ben ik dinsdag weer gaan werken, mijn ouders zijn dinsdagochtend weer naar huis gegaan. De pijn valt mee, af en toe wat steekjes. Het bloedverlies is bijna gestopt. Maar ik ben zo moe..., soms ben ik bang dat ik gewoon omval.
Ik weet het is natuurlijk ook logisch: 4 dagen werken, elke dag ziekenhuisbezoekjes, een klein (veeleisend, maar o zo lief) mannetje om voor te zorgen, boodschappen, koken, huishoudelijke dingen. En als ik dan 's avonds rond 9:30 uitgeteld thuis komt gaat de telefoon diverse malen. Niet opnemen is geen optie, want eigenlijk vind ik het wel fijn om even te socializen (mijn sociale leven is momenteel nul).
Sorry voor deze klaagzang. Ik krijg best veel hulp aangeboden, maar op de een of andere manier vind ik het zo moeilijk om het te accepteren. Ik word door de buren te eten gevraagd en een andere buurvrouw stond met een pan soep op de stoep. Zo lief.
Met mijn grote man is alles hetzelfde. Gisteren heeft hij een echo gehad via de slokdarm gehad en het plekje op zijn hartklep zit er nog steeds. De ontstekingswaarden willen niet verder dalen. Er komt vandaag nog een arts langs om te vertellen wat het verdere beleid is. We rekenen er niet op dat hij binnenkort thuis is.
