De ontstekingswaarden zijn weer gedaald en men gaat onderzoeken of het mogelijk is om mijn grote man naar huis te laten gaan met infuus. Dit betekent wel 2x per dag thuiszorg om het infuus te wisselen, maar alles beter dan tussen die 4 muren.Hij kan gelukkig al weer heel aardig lopen, hij is nog wel stijf maar dat is ook niet zo vreemd na 4 weken in bed. Dus hopelijk krijgen we al snel te horen of en wanneer hij naar huis mag.
Ikzelf ben nog steeds erg moe. Maar dat komt ook met name omdat mijn kleine mannetje 's nachts zo ligt te spoken. Het lijkt wel of hij checkt of ik er nog steeds ben en niet verdwijn zoals papa. Hij gaat dan staan, gooit zijn knuffeldoekje uit bed, en huilt net zo lang tot ik bij hem kom, zijn doekje geef en dan gaat hij weer lekker liggen. Dit doet hij soms wel 6 a 7 keer per nacht (vaak tussen 3:00 en 5:00), slopend gewoon.
Lichamelijk gaat het wel goed na de curettage, alleen een eisprong zit er volgens mij voorlopig nog niet in. Nog steeds soms een heel ietsiepietsie bloedverlies . Ik hoop zo dat mijn cyclus weer snel normaal is en dat we dan snel weer doorkunnen. Ik merk dat nu het beter gaat met mijn grote man, het verdriet om onze niet volledig ingevulde kinderwens en alles wat er gebeurd is weer meer naar boven komt.
