Zo heet de ziekte. De antibiotica die hij krijgt moet de bacterie in zijn bloed bestrijden, maar ook de bacterie op de hartklep. Dit laatste wil wel eens problemen geven, en dan moet er een kunstklep aangebracht worden. Dit hebben we vanochtend gehoord, en daar zijn we toch wel erg van geschrokken. Ook kan er embolie optreden, wat betekent dat kleine bloedpropjes of stukjes weefsel in de bloedbaan terecht komen met het risico op een herseninfarct. Daarom heeft hij 24 uur per dag een kastje bij zich (ECG) zodat er tijdig alarm geslagen wordt.
De pijn in zijn rug is nog steeds heel erg, hij kan nog helemaal niets ondanks de pijnstillers. De artsen weten niet waar het vandaan komt. Het is zo ontzettend sneu om te zien dat hij compleet afhankelijk is geworden. Anderhalve week was hij nog gewoon een gezonde kerel die lekker aan het werk was, en van de een op de andere dag kan hij zichzelf helemaal niet meer redden.
Hij heeft het er erg moeilijk mee dat hij ons zo weinig ziet, hij mist ons en vooral ons zoontje vreselijk. Gelukkig heeft hij nu een kamer alleen met bezoekprivilege waardoor hij zijn kleine mannetje bijna elke dag kan zien. Onze kleine man is volgende week jarig, maar we hebben al besloten dat we zijn verjaardag pas vieren als papa erbij kan zijn.
We zouden vandaag een gesprek met de arts hebben (ik probeer al sinds woensdag een arts te spreken te krijgen), maar door miscommunicatie in het ziekenhuis wordt het a.s. woensdag. We hadden erg naar het gesprek van vandaag toegeleefd, toen ik hoorde dat het niet doorging knapte er wat en zat er wel even helemaal doorheen.
Ons kleine mannetje voelt natuurlijk dat er van alles aan de hand is, en wordt er niet makkelijker op. Hij probeert mij ontzettend uit en heeft om het minste of geringste enorme driftbuien. Pfft dat maakt het niet makkelijker.
Vanochtend ben ik na ons ziekenhuisbezoek op kraambezoek geweest bij een vriendin van me. Tja dan wordt het contrast toch wel heel schrijnend. Ik ben blij dat ik het bezoekje achter de rug heb.
